فریاد خاموش

چند كلام حسيني از يك شهيد

faryadkhamosh — Sun, 03 Jan 2010 14:04:02 GMT

شهيد يعقوب مهدي‌زاده در بخشي از وصيت‌نامه‌اش خطاب به مادر خود مي‌نويسد: مادرم، عشق حسين مرا بدين وادي كشانده، نبايد حسين را تنها گذاشت و بايد به ياريش شتافت.

لحظه‌اي فكر كن و كربلا را به ياد آور و اباعبد‌الله‌الحسين (ع) را كه تنها 72 نفر به او پيوستند تصور كن. و امروز لحظات حساسي است و امام نيز فرزند او و از تبار حسين (ع) است.

سردار شهيد حسين خرازي فرمانده لشكر امام حسين (ع) در دفاع مقدس

faryadkhamosh — Tue, 22 Dec 2009 13:36:17 GMT

نتايج «مسابقه وبلاگ‌نويسي دفاع مقدس گنجينه‌هاي مجازي» اعلام شد

faryadkhamosh — Sun, 20 Dec 2009 07:09:18 GMT

نتايج «مسابقه وبلاگ‌نويسي دفاع مقدس گنجينه‌هاي مجازي» اعلام شد.

به گزارش سرويس نگاهي به وبلاگ‌هاي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، در اين مسابقه بيش از ‌٤٢٠ وبلاگ ثبت‌نام كرده بودند و به منظور بررسي و داوري دقيق‌تر اين وبلاگ‌ها نتايج مسابقه که قرار بود ‌٥ آذر اعلام شود با ‌٢٠ روز تاخير يعني در ‌٢٥ آذر اعلام شد.

در بخش کشوري هشت وبلاگ برگزيده بر مبناي امتياز کسب شده معرفي شد‌ند و در بخش استاني، نظر به استقبال کم از اين بخش، هيات داوران سه وبلاگ برگزيده را معرفي كرد.

بر اين اساس وبلاگ‌هاي برگزيده به اين شرح هستند:

نفر اول کشوري وبلاگ خاکريز مجازي علي پاپوش http://www.vjahad.blogfa.com

نفر دوم کشوري: وبلاگ پلاک، شهادت کانون بسيج دانشجويي دانشگاه سيستان و بلوچستان http://www.epelak.blogfa.com

نفر سوم کشوري: وبلاگ حماسه سازان مجيد انصاري‌راد http://hemasesazan.blogfa.com

نفر چهارم کشوري: وبلاگ فرياد خاموش، ناصر ملائي http://www.faryadkhamosh.blogfa.com

نفر پنجم کشوري: وبلاگ اردوگاه ‌١١ تکريت عبدالکريم مازندراني http://takrit11pw.blogspot.com

نفر ششم کشوري: وبلاگ شهيد دکتر مصطفي چمران مهدي اميرزاده http://www.bazchamran.blogfa.com

نفر هفتم کشوري: وبلاگ بسيجي مخلص رسول گل محمدي http://mbasiji.mihanblog.com

نفر هشتم کشوري وبلاگ حماسه جاودان مسعود محمد جعفري http://www.hemasejavdan.mihanblog.com

همچنين نفر اول استاني، وبلاگ براي يادآوري امين زاده تقي http://barayeyadavari.blogfa.com

نفر دوم استاني: وبلاگ سر لوحه احمد ايزدي http://sarlohe.blogfa.com

و نفر سوم استاني وبلاگ پايگاه اطلاع رساني شهر خانوک حميدرضا اسديhaghamid.mihanblog.coبرگزيده شده‌اند.

همت...

faryadkhamosh — Thu, 17 Dec 2009 07:24:18 GMT

به ياد دو همكار...

faryadkhamosh — Sat, 05 Dec 2009 15:19:18 GMT

امروز چهارمين سالگرد پرواز دو همكار عزيزمان محمدحسن قريب و اسماعيل عمراني در سانحه هوايي سقوط هواپيماي۱۳۰ـ c است.

سردار سليماني از سردار احمد كاظمي مي‌گويد

faryadkhamosh — Sat, 28 Nov 2009 09:20:18 GMT

شب پنجشنبه گذشته يادواره شهداي عرفه (شهيد احمد كاظمي و يارانش) در تالار وزارت كشور برگزار شد. اين بار هم همرزمان شهيد كاظمي خودشان را به محل مراسم رسانده بودند تا بار ديگر خاطرات گذشته را با احمد زنده كنند.

محسن رضايي، محمدباقر قاليباف، حسين علايي، علي شمخاني و ... هم در اين يادواره حضور داشتند. در اين چند سال گذشته كه يادواره شهداي عرفه برگزار شده بود سردار قاسم سليماني از جمله فرماندهاني بود كه در اين يادواره‌ها حضور داشت.

شبي كه براي پوشش خبري يادواره رفته بودم سردار سليماني هم يكي از سخنرانان بود و مطالب جديدي در مورد سرلشكر شهيد احمد كاظمي بيان كرد. بنابراين بهتر ديدم خلاصه‌اي از سخنانش را براي يادآوري به خودم هم كه شده در وبلاگم قرار دهم.

حدود سه يا چهار سال پيش، در جامعه خود يك شلمچه زنده داشتيم و آن، چهره زيبا و دلنشين شهيد كاظمي بود. البته همه شهيدان اين طوري بودند. شهيد شوشتري نيز مصداق اين ويژگي‌ها بود.

شهيد احمد كاظمي نه تنها يك شلمچه بلكه يك آلبوم زنده‌اي بود كه ده‌ها شاخصه را در جسم و سيماي خود جاي داده بود. اما ما او را در زمان خود درك نكرديم. زماني كه زنده بود، رد پايش را در شلمچه مي‌بوييديم اما او را در كنار خود احساس نمي‌كرديم. آن روزها غافل بوديم.

شايد جامعه ما امروز نتواند اين حالت را به خوبي درك كند اما واقعيت است. تصور مي‌كنيم اگر سرداري چون احمد كاظمي را از دست داده‌ايم جامعه مي‌تواند جاي آن را پر كند اما اين كار قريب به محال است. جامعه نمي‌تواند جاي چنين شخصيت‌هايي را پر كند چون براي تربيت چنين انساني، ده‌ها سال تلاش شده است.

خوب است در مقابل دشمن بگوييم جامعه پر از خرازي، كاظمي و... است اما حقيقت اين نيست. چون آنها انسان‌هاي معمولي نبودند. هر مساله‌اي كه پيرامون جنگ تحميلي بحث مي‌شود بدون وجود چنين شخصيت‌هايي وقوع آن حوادث و بحث‌ها امكانپذير نبود آنها مؤسس اين فضا بودند.

در طراحي‌هاي عملياتي آن قدر سختگير بود كه بعضي وقت‌ها باعث توقف در تصميم گيري‌ها مي‌شد. خيلي از طرح‌ها را متوقف يا اصلاح كرد. اما همين انسان در صحنه عمل مثل يك سرباز ساده بود و برايش فرقي نداشت چه كسي فرمان مي‌دهد، او فقط به وظيفه‌اش عمل مي‌كرد.

او به همه پشتوانه خود به خاطر دوستي با ولايت پشت كرد اما هيچ وقت به روي خودش نياورد

مشهورترين فرمانده جنگ ما در مقابل دشمن احمد بود، دشمن بر روي احمد حساب باز كرده بود و در مقابلش محتاط بود اما همين انسان معروف در مقابل دشمن ما، در داخل كشورمان گمنام بود. هيچ وقت از افتخارات خود حرفي نزد.

اولين كارش ساخت مسجد و برپايي روضه حضرت زهرا(س) بود ...

دلم تنگ طلائيه است...

faryadkhamosh — Tue, 24 Nov 2009 14:54:18 GMT

باز دلم تنگ طلائيه و شلمچه و ... است. اگر خدا بخواهد و شهدا دعوت‌شان را پس نگيرند به زودي قدم در آستان آن زاهدان شب و شيران روز خواهيم گذاشت. مدتي است در پي سفر به مناطق عملياتي دفاع مقدس جنوب هستيم.

احساس مي‌كنم من به دو دليل دعوت شده‌ام: اولا اين كه واقعا دلم برايشان تنگ شده بود و دوم اين كه بايد يك امانتي را تحول صاحبش مي‌دادم. تحويل يكي از همان‌هايي كه نتوانست از فتح‌المبين جدا شود و آدم‌هايي مثل من كه هر وقت دلشان تنگ شد و گناهشان از حد گذاشت سر بر آستانشان اشك توبه بريزند و از خداوند بخواهند به خاطر آنها از گناهانشان بگذرد.

راستي تا چند روز ديگر سالروز شهادت همكارانمان حسن قريب و اسماعيل عمراني است.(روي نوشته قرمز كليك كنيد) به همين دليل از عكسي كه شهيد قريب از طلائيه گرفته را براي يادآوري براي خودم و قدرداني از آن شهيد استفاده مي‌كنم.

سلام اروند

faryadkhamosh — Fri, 20 Nov 2009 07:12:18 GMT

مي‌گفت پلاك بچه‌هاي زيادي در آن طرف اروند منتظر دستي براي نوازش هستند. چقدر دلم برايش تنگ شده است...

اينجا اروندرود است. داشتم فكر مي‌كردم بچه‌ها در عمليات والفجر ۸ چگونه از اين موانع سخت عبور كرده‌اند؟ راستي آنها دنبال چه بودند كه اين سختي‌ها را به جان خريدند. اگر هم زخمي مي‌شدند براي اين كه عمليات لو نرود خودشان سرشان را زيرآب فرو مي‌كردند تا صداي ناله‌شان دشمن را خبر دار نكند. خودشان به دريا مي‌پيوستند تا همسنگرانشان راحت‌تر پيشروي كنند. چرا؟

به تو چه مربوط است كه دختران سوسنگرد را به اشك نشاندند...

faryadkhamosh — Wed, 18 Nov 2009 11:25:18 GMT

چه كسي مي‌داند جنگ چيست؟چه كسي مي‌داند فرود يك خمپاره قلب چندنفر را مي‌درد؟چه كسي مي‌داند هر سوت خمپاره فردا به قطره اشكي بدل خواهد شد و اين اشك جگرهايي را خواهد سوزاند؟

كيست كه بداند جنگ يعني سوختن، ويران شدن؛ آرامش مادري كه فرزندش را همين الان با لالايي گرمش در آغوش خود خوابانيده؛نوري، صدايي، ريزش سقف خانه، و سرد شدن تن گرم كودك در قامت خميده مادر؟

كيست كه بداند جنگ يعني ستم، يعني آتش، يعني خونين شدن خرمشهر، يعني سرخ شدن جامه‌اي و سياه شدن جامه‌اي ديگر، يعني گريز به هرجا، هرجا كه اينجا نباشد؛ يعني اضطراب كه كودكم كجاست؟ جوانم كجاست؟ دخترم چه شد؟

به كدام گوشه تهران نشسته‌اي؟ كدام دختر دانشجويي ـ كه حتي حوصله ندارد عكس‌هاي جنگ را ببيند و اخبار آن را بشنود ـ دختران معصوم سوسنگرد، خواهران گل، آن گل‌هاي ناز، آن اسوه‌هاي عفاف كه هر كدام در پس رنج‌هاي بيكران صحرانشيني و بيابان‌گردي آرزوهاي سال‌هاي بعد را در دل مي‌پروراندند، آن خواهران ماه، مظاهر شرم و حيا را بفهمد، كه بي‌شرمان دامانشان را آلودند و زنده زنده، به رسم اجدادشان به گور سپردند.

كدام پسر دانشجويي مي‌داند هويزه كجاست؟ چه كسي در آن كشته شده و در آنجا دفن گرديده؟ چگونه بفهمد تانك‌ها هويزه را با 120 اسوه، از بهترين خوبان له كردند. اصلا چه مي‌داند تانك چيست؟ و چگونه سري زيرشني‌هاي آن له مي‌شود؟

آيا مي‌توانيد اين مساله را حل كنيد؟ گلوله‌اي از لوله دوشكا با سرعت اوليه خود از فاصله 100 متري شليك مي‌شود و در مبدا به حلقومي اصابت نموده و آن را سوراخ كرده، گذر مي‌كند. معلوم نماييد سر كجا افتاده است، كدام زن صيحه مي‌كشد، كدام پيراهن سياه مي‌شود، كدام خواهر بي‌برادر مي‌شود، آسمان كدام شهر سرخ مي‌شود، كدام گريبان پاره مي‌شود، كدام چهره چنگ مي‌خورد، كدام كودك در انزوا و خلوت خويش اشك مي‌ريزد؟

يا اين مساله را كه هواپيمايي با يك و نيم برابر سرعت صوت از ارتفاع ده متري سطح زمين، ماشين لندكروزي را كه با سرعت در جاده مهران ـ دهلران حركت مي‌كند، مورد اصابت موشك قرار مي‌دهد. اگر از مقاومت هوا صرف‌نظر شود، معلوم كنيد كدام تن مي‌سوزد، كدام سر مي‌پرد؟، چگونه بايد اجساد را از درون اين آهن پاره‌ له شده بيرون كشيد؟، چگونه بايد آنها را غسل داد؟

چگونه بخنديم و نگاه آن عزيزان را فراموش كنيم. چگونه در تهران بمانيم و تنها درس بخوانيم. چگونه مي‌تواني درها را به روي خودت ببندي و چون موش در انبار كلمات كهنه كتاب لانه كني؟!

كدام مساله را حل مي‌كني؟ براي كدام امتحان درس مي‌خواني؟ به چه اميدي نفس مي‌كشي؟ كيف و كلاسورت را از چه پر مي‌كني؟ از خيال؟ از كتاب؟ از لقب شامخ‌ دكتر؟ يا از آدامسي كه مادرت هر روز صبح در كيفت مي‌گذارد؟ كدام اضطراب جانت را مي‌خلد؟ دير رسيدن اتوبوس، دير رسيدن سركلاس، نمره A گرفتن؟ دلت را به چه چيز بسته‌اي؛ به مدرك، به ماشين، به قبول شدن در دوره فوق دكترا؟

آي پسر دانشجو! به تو چه مربوط است كه دختران سوسنگرد را به اشك نشاندند و آنان را زنده به گور كردند، در كردستان حلقوم كسي را پاره كردند تا كدهاي بي‌سيم را بيابند؟!

به تو چه مربوط است كه موشكي در دزفول فرود بيايد و به فاصله زماني انتشار نوري محله‌اي نابود شود؛ و يا كارگري كه صبح به قصد كارخانه نورد خارج شد و ديگر بازنگشت و همكارانش او را روي دست تا بهشت آباد اهواز بدرقه كردند؟!

به توچه مربوط است كه كودكاني در خرمشهر از تشنگي مردند؟ هيچ مي‌دانستي؟ حتما نه، هيچ آيا آنجا كه كارون و دجله و فرات به هم گره مي‌خورند به دنبال اب گشته‌اي تا اندكي زبان خشكيده‌ كودكي را تركني و آن گاه كه قطره‌اي نم يافتي با اميدهاي فراوان به بالين آن كودك رفتي تا سيرابش كني، اما ديدي كه كودك ديگر آب نمي‌خواهد؟

اما تو!

اگر قاسم نيستي، اگر علي‌اكبر نيستي، حرمله نيز مباش! كه خدا هديه حسين (ع) را پذيرفت؛ خون علي اصغر را به زمين باز پس نداد و نمي‌دانم كه اين خون، خون خدا، با حرمله چه مي‌كند؟!

همين

والسلام علي من اتبع‌الهدي

منبع: كتاب حرمان هور

غروب منطقه عملياتي فتح‌المبين

faryadkhamosh — Sun, 15 Nov 2009 14:13:18 GMT